Gedichten
Het begon toen ik 3 weken in mijn eentje naar Portugal was. Net 21. Ik voelde me een vrouw van de wereld. Mijn nieuwe vriendje miste ik, maar God, wat had ik het naar mijn zin. Elke dag opnieuw kijken waar ik heen zou willen, gefrustreerd raken van al die keuzes die ik moest maken, net gevangen vis eten met mijn handen in een restaurantje in een kustplaats waar toevallig mijn huisgenootje en lieve vriendin ook was. Genieten van de vrijheid.
Daar in Portugal, aan het strand, begon ik met het opschrijven van mijn gedachten in een notitieboekje dat ik bij me droeg in mijn backpack. Toen een jaar later de relatie met dit vriendje strandde, begon ik met het schrijven van gedichten. Een typisch geval van mijn heartbreak proberen te verwerken in dramatische woorden.
Door de jaren heen komen er soms gedichten door mij heen. Vaak lees ik deze terug en denk ik: ‘Heb ik dit geschreven? Wat mooi!’. Er worden namelijk woorden gevormd in mijn hoofd, die ik voor mijn gevoel niet zelf bedenk. Soms komen de woorden terwijl ik wandel, als ik bijna in slaap val. Woord voor woord wordt er in mijn hoofd geciteerd. Als ik de moeite neem om mijn telefoon te pakken en de woorden te noteren, dan staat er na een paar minuten een gedicht. Doe ik dat niet? Dan vervliegt het gedicht.