We are all just walking each other home.
Het is eigenlijk iets frappants: we worden als baby op de aardbol geworpen, en in het leven dat volgt hebben we uit te zoeken wat we met die relatief korte tijd willen. Ik ben iemand die over dit soort vraagstukken nadenkt. Wat wil ik echt? Wat kom ik brengen? Wat is werkelijk vervullend, dit leven?
In de 33 jaar dat ik hier nu rond loop, kom ik er telkens opnieuw achter wat er voor mij werkelijk toe doet: genieten van het mens zijn. De mensen die ik om me heen heb zijn onmisbaar, maar ook gezondheid, leren en betekenisvol werk. Ik denk dat ieder mens, iedere ontmoeting en iedere ervaring ons iets brengt — als we dat toestaan.
Mijn naam is Charlotte, aangenaam digitaal kennis te maken 🫶🏽 Ik hoop je binnenkort live de hand te schudden en koffie met je te drinken.
—
it takes a village
to raise a child
Op mijn 23e was ik als redactielid aanwezig bij de Oostenrijkse Alternatieve Elfstedentocht. Tijdens een diner schoof de organisator naast me en stelde geïnteresseerde vragen. Wat ik wilde doen in mijn leven? “Iets met de essentie van het mens zijn in de moderne maatschappij”, antwoordde ik.
Waar dat vandaan kwam, weet ik niet. Ik was een broekie. Nooit eerder had ik over deze woorden nagedacht en ook niet echt over de vraag die Toine stelde. Toch wist ik niks zekerder dan: dit kom ik doen, dit leven. “De essentie van het mens zijn in de moderne maatschappij”. Zijn vraag is achteraf een hele belangrijke geweest.
23 jaar eerder werd ik geboren in Vorden, getogen in Doetinchem en op mijn 17e vertrok ik zo snel als ik kon uit de Achterhoek. Amsterdam was de stad waar alles mogelijk was: daar startte ik een studie Communicatie. Waar ik eerst het “normale” pad liep van school, sport, commissies, studeren, studentenvereniging, feestjes,
veranderde dat toen ik op mijn 21e terecht kwam bij 365 Dagen Succesvol. Daar maakte ik voor het eerst kennis met passie en talent, en werden er familieopstellingen bij de vleet gedaan op een podium voor 300 man. Ik rolde yoga in, een reiki cursus, een opleiding tot reiki therapeut en bam, ineens had ik een eigen praktijk. Ik had me nooit thuis gevoeld in de schoolse systemen en ik slurpte alles op wat ik maar kon over persoonlijke ontwikkeling. Opleiding na opleiding, cursus na cursus: ik wilde alles leren wat ik nooit had geleerd op school, in mijn ogen de belangrijke dingen.
Door de jaren heen kwam ik telkens terug op de woorden die ik had uitgesproken naar Toine: de essentie van het mens zijn in de moderne maatschappij. Ik probeerde dat te vangen, begrijpen en in een vorm te gieten. Vastbesloten was ik, maar ook gehaast, om te bereiken wat ik werkelijk verlangde. Met volle wilskracht vooruit. Ik bereikte en bouwde mooie dingen, deed ervaringen op waar je u tegen zegt, werkte bij top notch organisaties, maakte prachtige reizen, leerde fantastische mensen kennen.
We leven in een maatschappij waarin het lijkt alsof alles maakbaar is.
Maar is dat werkelijk zo? Hoewel ik ontzettend in mijn handjes mag knijpen, kreeg ik het vanaf 2023 pittig. Het voelde alsof alles samen kwam: twee spoedoperaties met lang herstel, 3 gebroken botten in 1 jaar, meermaals vroegtijdig opgeschorte huurcontracten, dwars door anticonceptie heen een onverwachtse zwangerschap, een abortus met diepe rouw, de ziekte van Pfeiffer, beëindigde samenwerkingen en vriendschappen.
Zit je dan met je goeie gedrag. Een goed cv. Een werkend stel hersenen. Communicatief vaardig. Sociaal. Een goed EQ. Meer opleidingen gedaan dan dat ik vingers heb. Bescheiden 😉
Waar ik normaal altijd mogelijkheden zie en met goede moed weer vooruit ging, was de wilskracht op. Ik kon niet meer forceren. Dat was duidelijk. Dus gaf ik me over. Werkelijk dit keer.
Dat is niet zo sexy of makkelijk als het klinkt. Het is een werkwoord, dat overgeven.
Ik ben nu 32. Deze zomer woon ik tijdelijk weer bij mijn ouders. Vanaf de buitenkant lijkt het misschien alsof ik terug bij af ben. Maar ik weet dat dit de juiste stap is. Letterlijk terug naar de basis. Opnieuw opbouwen, met alle ervaring(en) die ik al heb (opgedaan). Niet vanuit forceren, maar zoals het echt klopt. Ze zeggen altijd: hoe meer je weet, hoe minder je weet. Die voel ik. Maar wat ik wel weet? Dat mijn hart op de goede plek zit. Ik weet wie ik ben, ik ken mijn kwaliteiten en mijn valkuilen.
—
Jarenlang heb ik geprobeerd mezelf in een mal te stoppen en me aangepast aan eventuele meningen en maatschappelijke verwachtingen. Ik heb geen zin meer om me anders voor te doen.
Wat je hier leest? Dit ben ik, Charlotte. 32. Mens. Met ervaringen. Net als jij.
En ik heb wat te bieden, precies zoals ik ben.
Misschien bij jouw organisatie?
IK ZOEK EEN BAAN
Hoewel ik denk dat het heel vervullend is om dit leven te doen waarvoor je echt op deze aardkloot bent — je spendeert immers het grootste gedeelte van je wakkere leven aan je werk — is het leven daaromheen ook (juist) wat telt. Dit is wat ik belangrijk vind:
Natuur
Ik word blij van mijn blote voeten in het gras, zwemmen in natuurwater, het geluid van zwaluwen, wandelen door een rustig bos, golven zien aanspoelen op het strand, wiegen in een hangmat, bloesem in de lente, de geur van regen.
Creatie
Tijd speelt spelletjes als ik schrijf in mijn notitieboek of mijn gedachten over een digitaal scherm laat uitwasemen. Ik heb het nódig om te schrijven, van poëzie tot lijstjes. Daarnaast beleef ik veel plezier aan creëren an sich: van websites tot community’s, evenementen en concepten.
Verbinding
Voor mij is het leven niet de moeite waard zonder de juiste mensen om me heen. Super cliché, ‘verbinding’, maar noodzaak voor mij. Ik heb een kring van belangrijke vriendschappen, doe mijn best aanwezig te zijn op belangrijke momenten met belletjes, praktische hulp of kaartjes.
Ontwikkeling
Ik ben helaas niet gezegend met een super fit lijf, met jarenlange fysieke klachten en meerdere spoedoperaties. Waar ik wel mee ben gezegd is het brandende verlangen om me super vitaal te voelen. Ik verdiep me altijd in gezondheid op alle vlakken (fysiek, mentaal, emotioneel) en ontwikkel me hierin middels therapie, osteopathie, literatuur en opleidingen.
Ontspanning
Dolce Vita is voor mij: vers gemaakt eten, goede koffie, samen rondom een tafel met mooie gesprekken. I just love it. Tijd in Italië geeft mij dat gevoel. In Nederland tracht ik dit te ervaren door lezen, pianomuziek, lummelen aan natuurwater, boodschappen doen op zaterdag, vrienden zien.
Op avontuur
Een (nieuwe) stad in, naar een mooi concert (deze zomer: Celine Caïro, Joep Beving & Joss Stone), uit eten (oesters of biefstuk 🤩), naar een museum, de sauna in, ergens koffie drinken en lactosevrije taart eten, eropuit met een vriendin of familie.